Publicaties

 


Mijn gedicht Veerboot naar Breskens op de website van Magazine 500 aan zee.

En altijd als ik Bresjes zie
de apenrots, de toren
een frisse bries ruik vanuit zee
de meeuwen weer kan horen
de achtkant van Quirinus zie
in breed Bretons zwart wit,
dan ga ik alvast staan
terwijl iedereen nog zit.

Mijn hart begint te juichen
ik geniet, waar ik ook kijk
zie de zon over de wieken
achter de hoge Scheldedijk
dat uitgestrekte polderland
de schoonheid van ‘de Plaat’
waar ik schapen grazen weet
en die oude kerk nog staat.

Zodra de brede veerboot
de haven binnenglijdt
sta ik als eerste aan de wal
thuis en stressloos, alle tijd!
Zelfverzekerd voel ik ‘m
die ijzersterke band
met de liefste van de wereld
op de mooiste plek van het land.


Bij Sweek doe ik maandelijks mee aan de schrijfwedstrijd, en soms beland ik in de finale of op de shortlist. Met het verhaaltje ‘Kleine Potjes’ gebeurde dat in oktober 2018. Je kunt het hier lezen.


Mijn gedicht Zeeland op de website van Magazine 500 aan zee.

ZEELAND

Het ruisen van de statige populieren vermengt zich met dat van de zee.
De zon legt haar ochtendlicht over de vers geploegde akkers.
Maakt traag knipperende silhouetten van de fietsende schooljeugd
op de met knotwilgen omzoomde dijkjes.

De weidsheid van dit landschap zwijgt. Hier knikt men elkaar toe.
De fietser in de duinen, de hardloper, de vroege fotograaf, de wildplukker.
De sterrenchef experimenteert met zijn oogst in de nu nog stille keuken.
De mise en place mag aangepast. De oester evenwel zal altijd blijven.

En ook al tekenden ze nooit in Munster, geen vrediger volk dan de Zeeuwen.
Ze brengen je tot rust in hun schone kamers en hospitale vlijt.
Op terrassen onder lindebomen, onder oude torens die tingelen.
Op je fiets ontdek je het echte polderen.

En waar de zon zich ’s avonds ontspant in de zilte zwoelte,
gunt de Zeeuw je zijn uitzicht, dat van hem zit in zijn DNA.
Op een duintop stuur ik een diepe teug schone lucht door mijn lichaam
in het zalige besef dat hier mijn thuis is.


cover voorleeslunch shortlistZWERFKEI
Op het schrijversplatform SWEEK deed ik mee aan de schrijfwedstrijd verbonden aan de nationale voorleeslunch in oktober 2018. Mijn verhaal Zwerfkei haalde de shortlist van 30 verhalen, waaruit de winnaars werden gekozen. De jury bestond o.a. uit Yvonne Keuls, Bart Chabot, en Willem Bisseling (van het tv-programma De pennen zijn geslepen). Het verhaal staat hier.


KORT & PRACHTIG
Cover Kort en PrachtigEen aantal schrijvers (waaronder ik) van de Facebookpagina Schrijven Magazine besloot eind 2017 gezamenlijk een bundel uit te gaan brengen met Ultrakorte Verhalen (max. 99 woorden). Een redactie van zes mensen, aangevoerd door Frans van der Eem en Nel Goudriaan, nam het vele werk op zich. Het resulteerde in augustus 2018 al in deze promo – onderstaand te downloaden als PDF. Op 26 september tekenden Frans en Nel namens alle 42 schrijvers het contract met uitgeverij Ambilicious. Op 24 november 2018 werd de bundel feestelijk gelanceerd in Utrecht. Te koop bij de gewone boekhandel en online winkels. Een voorproefje vind je hier.


LIBELLE SCHRIJFWEDSTRIJD – 2018
In de zomer van 2018 gaf Daphne Deckers de eerste zin voor de verhalenwedstrijd:
“Mam, daar ben je echt te oud voor!” Ik won, met onderstaand verhaal, dat gepubliceerd werd in Libelle nr. 35 van 9 augustus. 

THIJS
20180809_161412‘Mam, daar ben je echt te oud voor!’ Zoals de meeste pubers is Lieke meedogenloos eerlijk. De verkoopster knipoogt naar me. ‘Hoe zit-ie mevrouw? Een maatje kleiner denk ik, hè?’ Oh, wat hou ik van dit soort vrouwen, die bereidheid tot bondgenootschap als je zelfvertrouwen onder druk staat. ‘Zo’n lang linnen hemd erover en een paar kekke gympen erbij, leuk toch? En dit merk is zó comfortabel.’ Met mijn bovenlichaam half gedraaid probeer ik het label te lezen dat – waarom toch? – altijd aan de achterkant zit. ‘LSL, Legs So Lovely’ lees ik hardop. ‘Yeah right,’ zegt mijn dochter, ‘spread the word, mam.Legs, spread the word. Jemig, wat is dat kind gevat. De onbetamelijkheid van de grap ontgaat de verkoopster gelukkig. 20180809_161442Als we met mijn nieuwe aanwinst naar buiten stappen steekt ze haar arm door de mijne. ‘Of eh … LSL Lieke’s Sexy Legs,’ zegt ze. Ze grinnikt om haar vondst. Maar effe serieus mam, met zo’n lang linnen hemd erop kun je ‘m wel hebben. Waar gaan we lunchen?’ ‘ Jij mag kiezen.’ ‘Bij de Mac!’ Ik had het kunnen weten. Hoe kan het toch dat mijn dochters zo verschillend zijn? Stéphanie met haar verfijnde smaak en deze kleine flodderkees die wars is van decorum. Gelukkig zijn ze maatjes door dik en dun en hebben ze zelfs een aantal hobby’s gemeen. Aziatisch koken, Game of Thrones en jankfilms kijken.
De Mac valt me niet tegen en trouwens frietjes zijn prima om je lijf af en toe eens te laten schrikken. ‘Nee maar, Annemarie wat een verrassing. Hoe gaat het met je?’ Mijn mond is gelukkig leeg. ‘Thijs! Wat leuk, wat doe jij hier?’ ‘Hetzelfde als jij, een puber zijn zin geven.’ Hij grijnst. ‘De koffie is hier trouwens prima.’ Lieke verrast me door een vriendelijk gesprekje met de puber te beginnen. In het Duits nog wel, toe maar. Thijs regisseerde een jaar of twintig geleden het amateurtoneelgezelschap waar ik lid van was. Toen hij een grote rol kreeg aangeboden in een Duitse tv-serie raakten we hem helaas kwijt. Op zijn afscheidsavond hebben we nog een dolle  tango gedanst, daarna heb ik Thijs alleen nog maar op tv gezien. Voor zover ik meekeek naar de krimi’s waar mijn man zo dol op was. ‘Wij moeten eens bijpraten, mag ik je mijn telefoonnummer geven?’, vraagt hij. ‘Ja, moeten we doen.’ Terwijl we telefoonnummers uitwisselen denk ik dat ik dit helemaal niet moet doen. Thijs is een jaar of tien jonger dan ik en hoewel ik er goed uitzie voor een vijftiger is mijn zelfvertrouwen niet meer wat het geweest is. Ach, misschien wil hij inderdaad alleen maar bijpraten. We zullen zien. Thuis bergen we onze aankopen op en drinken we thee op onze hangplek in de keuken. ‘Leuke man, die Thijs,’ zegt Lieke langs haar neus weg. ‘Hij vindt jou ook leuk.’ ‘Nee zeg, hij is tien jaar jonger dan ik, dáár ben ik nou wél te oud voor, Liek.’ ‘Hoezo? Monica is toch ook veel jonger dan papa? Dan hebben jullie fijn alle twee een jonger modelletje. Gewoon bellen, mam.’ Ik weet het niet, ik moet er nog maar eens over nadenken. Ze spreidt haar armen: ‘Las mich dich umarmen’ zegt ze met gevoel voor drama en knuffelt me zoals alleen zij dat kan. ‘Zijn wij hier inmiddels niet te oud voor?’ plaag ik. ‘Nee, je bent m’n moeder hoor.’ Da’s waar, moeder blijf ik altijd, daar ben je nooit te oud voor.


SCHRIJVEN MAGAZINE ULTRAKORTE VERHALEN
Op deze Facebookpagina mogen de verhalen maximaal 99 woorden lang zijn. Dat noopt tot schrappen en polijsten tot je de essentie van een verhaal te pakken hebt. Elke week stellen ze een top 5 samen van meest opvallende UKV’s die op deze pagina gepubliceerd worden. Regelmatig sta ik daarbij. De betreffende UKV’s staan op deze pagina.


MIJMEREN AAN DE MAAS – 2014 
MijmerenMijn eigen familiegeschiedenis, geschreven voor de nazaten van mijn ouders. Om vast te leggen dat ze een zeer gevarieerd voorgeslacht hebben. De tekst op de achterkant van het boek luidt:
Lien is geboren en getogen op ’t Wild, een van de rustigste plekken van Nederland.  Joop zag het levenslicht in Amsterdam, de drukste stad van Nederland. Groter kon het contrast niet zijn en onder normale omstandigheden hadden ze elkaar misschien nooit ontmoet. Die ontmoeting vond echter wel plaats. Lien en Joop trouwden in de oorlog, vestigden zich in Maren en kregen zeven kinderen. In de eerste hoofdstukken beschrijft de auteur de verschillende achtergronden en de voorouders van het paar, hun ontmoeting en vooral wat  ze met elkaar gemeen hebben. De rest van het boek is gewijd aan hun wedervaren hier aan de Maaskant, met prachtige beschrijvingen van de omgeving en het leven tussen de wederopbouw en de tachtiger jaren. Herkenbare situaties voor iedereen die opgroeide op het katholieke platteland. Dit is een van de weinige, zo niet het enige boek dat verhaalt over het leven in dit gedeelte van Brabant: De Maasdorpen tussen Oss en Den Bosch.


MaasdonkDRIE-EENHEID IN VERSCHEIDENHEID.
Herinneringen aan Maasdonk 1993-2014

Op 31-12-2014 hield de gemeente Maasdonk op te bestaan. Geffen hoort sindsdien bij Oss. De dorpen Vinkel en Nuland horen bij Den Bosch. Omroep Vladeracken nam het initiatief tot dit afscheidsboek en vond bij de gemeente een gewillig oor en alle medewerking. Aangename opdrachtgevers en creatieve meedenkers die bijdroegen aan een stukje kleurrijke geschiedenis van drie dorpen die ogenschijnlijk zeer verschillend zijn, maar meer met elkaar gemeen hebben dan je zou denken. Samen met Drs. Henk Buijks heb ik er in 2014 met groot plezier aan gewerkt.
De heemkundekringen van Geffen, Nuland en Vinkel hebben nog voorraad.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA


SPREUKEN, GEDICHTEN EN GEDACHTEN  – 2014
Als eerbetoon aan de overleden priester Theo Pirenne stelde ik in 2014 dit boekje samen uit zijn enorme verzameling gedichten, spreuken en citaten. Hij bewaarde ze op alfabet in zijn adressencahiers, waarin altijd extra pagina’s overbleven. Zijn eigen overpeinzingen of vondsten noteerde hij daar eveneens en samen vormden ze een liefdevolle ‘lappendeken’ van opbeurende, louterende en soms tot nadenken stemmende teksten. Ze geven een goed beeld van de mens en de pastoor die hij was: vol goedheid en met grenzeloos vertrouwen in God en de mensheid. Eén uitspraak, waarvan ik zeker weet dat die van hem is, deed hij toen ik hem interviewde in 2011: “Ik houd niet zo van druktemakers, meestal komt er alleen maar vuurwerk uit, geen boodschap.”


DORPEN AAN DE RIVIER. Verhalen uit de voormalige gemeente Lith – 2010
Slechts twee letters verschil met de titel van Antoon Coolens roman ‘Dorp aan de Rivier’. Dorpen aan de rivierMaar we hebben het dan ook over afscheid van Lith als gemeente (31-12-2010). Samen met Drs. Henk Buijks, streekhistoricus, bracht ik in dit boek verhalen bij elkaar over de zeven woonkernen die tot dan toe de gemeente Lith vormden: ’t Wild, Maren, Kessel, Lith, Lithoijen, Teeffelen en Oijen. Bijzondere verhalen over gewone mensen en over het dagelijkse leven in de dorpen. Dichter Pieter de Laat maakte er een aantal mooie gedichten bij.Fietsen
Puur voor de fun hebben we in 2011 twee fietsroutes gemaakt langs plekken die in dit boek beschreven worden. We brachten ze samen in het boekje ‘Fietsen langs de Rivier’

 

Advertenties

Een gedachte over “Publicaties

  1. Pingback: Anoniem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s